Yilbasi gecesi 2006...Emir'in son pozlari.

Emir resimde goruldugu uzere buyuk bir mutluluk ile bakmakta...zafer benimdir dercesine. Neden mi? tek basina masaya cikmis ve bilgisayari ele gecirmis. "Ahhh birde kimse gormese beni, karismasa bana, su masada bayagi rahatmis" Kendisine seslendigimizde bize muzurca bakiyor ve guluyor. "En keyif aldigim zamanlardan sadece birisi bu...daha neler var bir bilseniz diyor:)" Bu arada ben mutfakta aksam yemegi icin hazirlik yapiyorum. Muhtesem de yardimci oluyor. Emir' i bir iki dakika icinde masadan indiriyor ve soframizi kuruyoruz. Menumuzde taze balik ve iki cesit nefis yesil salata var. Muhtesem ve ben afiyet ile yiyoruz. Gercekten guzel bir yemekti...ellerimize saglik.

Bu sene gecen bir cok seneler gibi bayrami ve yeni yili evimizde karsiladik. Bir kac akraba ve arkadas ile telefon gorusmesi, biraz internet uzerinden canli yayin. Bizim icin hergun bayram ve yeni yil. Yanlizlik hep ayni yanlizlik...tek basimiza gecirdigimiz bayramlar...nice yeni yillar. Insan zamanla alisiyor gurbette olmanin getirdiklerine, ama bu ozel gunler de ozleyenlerimiz ve ozlediklerimiz cok fazla...kendimizi duydugumuz iyi haberler ve sevdiklerimizin bize mutluluk veren sesleri ile avutuyoruz. Ama telefonun her iki ucunda da ozlem var...insallah en kisa zamanda birbirimize candan siki siki sarilir ve operiz. Gozlerimizin icine bakarak konusur ve hep birlikte guleriz... sevgiyle kalin.

Simdilik en iyi dileklerimizle sizlerden ayriliyoruz. Yasanacak yeni bir gunun ozetinde bulusmak uzere hoscakalin.

New York Ocak 2007