Yep yeni bir macera...Itfaiye evini kesfe gittik.

Bugun parkta muzik dersimizin tam ortasindayiz...karsi sokakta bulunan itfaiye evinden gelen siren sesleri ve bir kac itfaiye arabasinin bir biri ardindan cikisi...butun bunlar Emir'in bir ara dersi birakip bana surekli "anne , anne , bak itfaiye arabasi" demesi. Hay allah nerden cikti bu simdi. Tam cocuk derse adapte olmus...neyseki kisa surede Emir'in dikkatini cekip derse geri cevirmeyi basardim. Birden aklima buyuk bir supriz yapip, Emir'i muzik dersinin sonunda itfaiye evine goturme fikri geldi. Gercek itfaiye arabalari ve itfaiyecileri gorunce nasilda heyecanlanacagini gozlerimde canlandirmistim bile...

Burada insana, ozellikle cocuklara verilen deger bambaska. Gorulmeye degerdi acikcasi, neredeyse butun itfaiye evi Emir ile ilgileniyordu. Her zaman cocuk ziyaretcileri olduguda her hallerinden belliydi. Emir'e hemen bir sapka verdiler, cocuklara ozel:) nasilda sevindi yavrum. Bir arabadan inip digerine binerken, direksiyonda otururken, isiklari yakip, kornayi calarken, inanilmaz keyifli ve mutluydu. Ben ise yakisikli oglumla birlikte macera dolu yeni bir ilki daha yasiyor olmaktan buyuk sevinc duyuyordum...